Historia z podróży · Wyprawa kamperem. Podróż na północ Europy
- czerwiec–lipiec 2024
- 47 dni kamperem
- 8 krajów
- 10 000+ km
47 dni, ponad 10 000 kilometrów i osiem krajów.
Wyjechaliśmy z Krakowa i ruszyliśmy na północ przez Litwę, Łotwę, Estonię i Finlandię, aż do Norwegii i na Nordkapp. Stamtąd, zamiast wracać tą samą drogą, skręciliśmy na południe i pojechaliśmy wzdłuż zachodniego wybrzeża Norwegii: przez Lofoty, z przystankiem na Runde, aż w okolice Stavanger.
Po prawie siedmiu tygodniach w drodze popłynęliśmy promem do Danii i przez Niemcy wróciliśmy do Krakowa.
To była przede wszystkim podróż fotograficzna. Mieliśmy ogólny plan, ale nie chcieliśmy trzymać się sztywnego harmonogramu. Niektóre miejsca zaplanowaliśmy wcześniej, a inne pojawiły się po prostu dlatego, że było dobre światło, zmieniła się pogoda albo trafiliśmy na coś, dla czego warto było się zatrzymać.
Trasa
Ponad 10 000 kilometrów w drodze. I choć było wiele miejsc, które chcieliśmy zobaczyć, część moich ulubionych zdjęć powstała w chwilach pomiędzy nimi.
Wybrzeże Bałtyku — początek podróży
Pierwsze dni spędziliśmy na wybrzeżu Bałtyku.
Po wyjeździe z Krakowa wjechaliśmy na Litwę i zatrzymaliśmy się na Mierzei Kurońskiej. Spacerowaliśmy po wydmach i wzdłuż plaży, po raz pierwszy czując smak północnych krajobrazów.
Z Litwy pojechaliśmy dalej, na Łotwę. Po krótkim postoju w Rydze skierowaliśmy się na wybrzeże i zatrzymaliśmy na kempingu w Tuji, tuż przy plaży. To miejsce miało w sobie coś bardzo prostego. Mogliśmy zaparkować kampera, zejść prosto na plażę i po prostu czekać na wieczorne światło. Potem pojechaliśmy do Estonii, z krótkim postojem w Tallinnie, zanim wsiedliśmy na prom do Finlandii.
Finlandia — dalej na północ
W Helsinkach nie spędziliśmy dużo czasu. Nasz główny kierunek był już jasny: północ.
Kiedy wyjechaliśmy z miasta, krajobraz zrobił się cichszy i bardziej otwarty. W podróży zaczęły dominować długie drogi, lasy i jeziora.
Finlandia była głównie etapem w drodze do Norwegii, ale to właśnie wtedy sama droga stała się ważną częścią podróży.
Nie potrzebowaliśmy słynnego punktu widokowego. Czasem pusta droga i dobre światło wystarczały, żebyśmy się zatrzymali.
Nordkapp
Z Finlandii pojechaliśmy dalej, do Norwegii i na Nordkapp.
To było jedno z miejsc, na które czekaliśmy najbardziej, ale nigdy nie miało być końcem podróży.
Krajobraz wokół Nordkappu jest bardzo otwarty i odsłonięty. Klify, ocean, wiatr i prawie żadnej osłony dają poczucie, że jest się na krańcu kontynentu.
Druga część naszej norweskiej podróży miała się dopiero zacząć.
Lofoty — serce podróży
Pod względem fotograficznym Lofoty były chyba najważniejszą częścią całej podróży.
Zostaliśmy tam około tygodnia, po części dlatego, że pogoda nam nie sprzyjała. Deszczowych dni było sporo, więc zamiast jechać dalej, postanowiliśmy poczekać na lepsze warunki.
Warto było czekać.
Kiedy pogoda w końcu się poprawiła, ruszyliśmy na kilka zaplanowanych wędrówek. Jednym z najpiękniejszych miejsc był Reinebringen z widokiem na okoliczne góry, wyspy i fiordy.
Poszliśmy też na plażę Kvalvika, otoczoną górami i otwartym oceanem. Lofoty dały nam mnóstwo różnych warunków do fotografowania: deszcz, chmury, krótkie przejaśnienia i piękne wieczorne światło.
Zatrzymaliśmy się na kempingu niedaleko plaży, skąd mogliśmy patrzeć, jak światło zmienia się do późnego wieczora. Podróżowaliśmy w czerwcu i lipcu, więc słońce nigdy tak naprawdę nie znikało. Złote wieczorne światło potrafiło trwać godzinami i łatwo było stracić poczucie czasu.
Te długie, jasne noce stały się jedną z rzeczy, które najbardziej lubię w podróżowaniu po północnej Norwegii.
Południowa Norwegia — wodospady, drogi i Runde
Po Lofotach jechaliśmy dalej na południe przez Norwegię. W tej części podróży mniej chodziło o dotarcie do jednego konkretnego miejsca, a bardziej o samą drogę. Zatrzymywaliśmy się przy wodospadach, punktach widokowych i w małych miejscach po drodze, często po prostu dlatego, że coś przykuło naszą uwagę.
Jednym z przystanków, które zapamiętaliśmy, było Centrum Koła Podbiegunowego, gdzie w drodze na południe jeszcze raz przekroczyliśmy koło podbiegunowe. Im dalej na południe, tym bardziej zmieniał się krajobraz: góry, fiordy, wodospady i długie widokowe drogi. Odwiedziliśmy też Runde, małą wyspę znaną z ogromnej liczby ptaków morskich. To jedno z miejsc, w których mogliśmy fotografować maskonury w ich naturalnym otoczeniu.
Ale Runde to nie tylko ptaki. Sama wyspa ma piękne nadmorskie krajobrazy i pokazuje norweskie wybrzeże z zupełnie innej strony. Jednym z najbardziej klimatycznych miejsc w tej części podróży był Manafossen.
Dotarliśmy tam w ciemniejszą, pochmurną pogodę, przez co wodospad wyglądał dużo bardziej dramatycznie.
Stavanger i Preikestolen
Dalej na południu dotarliśmy do Stavanger.
Spędziliśmy trochę czasu w mieście, ale głównym powodem postoju w tej okolicy była kolejna słynna norweska wędrówka: Preikestolen. Szlak był zupełnie inny niż te na Lofotach, ale widok ze szczytu robił równie duże wrażenie. Z klifu widać Lysefjord daleko w dole, otoczony górami.
Po kilku tygodniach w drodze był to jeden z ostatnich wielkich fotograficznych momentów naszej norweskiej podróży.
Dania — droga do domu
Z Norwegii popłynęliśmy promem do Danii.
Po tak długim czasie wśród norweskich gór i fiordów krajobraz wydawał się zupełnie inny. W Danii zostaliśmy dwie noce i odwiedziliśmy Rubjerg Knude, latarnię otoczoną wydmami na zachodnim wybrzeżu.
To było jedno z tych miejsc, których nie trzeba wiele tłumaczyć. Latarnia, wydmy i morze tworzyły prosty, ale bardzo mocny krajobraz.
Po Danii przyszły Niemcy i w końcu ostatnie kilometry do Krakowa.
47 dni później
Po 47 dniach byliśmy z powrotem w domu.
Ponad 10 000 kilometrów, osiem krajów, niezliczone postoje i setki zdjęć później podróż się skończyła. Nie wszystko poszło zgodnie z planem. Mieliśmy deszczowe dni, kilka razy zmienialiśmy trasę i czekaliśmy na lepszą pogodę w miejscach, w których chcieliśmy fotografować.
I chyba właśnie to najbardziej lubię w takim podróżowaniu.
Najlepsze zdjęcie nie zawsze czeka w słynnym punkcie widokowym zaznaczonym na mapie. Czasem pojawia się na pustej drodze, podczas niespodziewanego postoju albo po kilku dniach złej pogody, kiedy światło w końcu się zmienia.
Ta podróż dała nam mnóstwo takich chwil.
Agata